كنترل خوردگي آب در سيستم توليد بخار آب(بخش دوم)

هوازدای نوع اسپری

کنترل خوردگي آب

پيش گرم كننده Economizers

گازهاي غيرقابل مصرف خروجي از بالاي دودكش سبب از دست رفتن گرماي بسيار زياد سيستم در دستگاه هاي توليد بخار مي شود.

پيش گرم كننده يك مبدل حرارتي ساده مي باشد كه در مسير گازهاي عبوري بين ديگ بخار و دودكش نصب و به منظور احياء و بازيافت گرماي تلف شده حاصل از احتراق از اين نمونه مبدل استفاده نمي شود.

به طور كلي بالا بردن بازدهي سيستم به ميزان يك درصد موجب افزايش درجه حرارت آب تغذيه به ديگ به ميزان ۱۰ الي ۱۱ درجه فارنهايت مي گردد.

فلز مورد استفاده براي پيش گرم كننده هاي مدرن از آهن و فولاد مي باشد. چنانچه پيش گرم كننده در محيط خوردنده قرار گرفته باشد ترجيحا از جنس چدن استفاده مي گردد.

لازم به ذكر است كه سمت آب در پيش گرم كننده مي بايستي ادامه اي از آب تغذيه به ديگ بخار باشد تا افزايش حرارت آب تغذيه به ديگ بخار صورت گيرد.

بديهي است افزايش درجه حرارت احتمال تشكيل رسوب و يا خوردگي آب را در پيش گرم كننده تسريع مي نمايد،

لذا در سيستم هائي كه داراي چنين تجهيزاتي مي باشند مي بايستي نسبت به بهبود سازي آب دقت بيشتري مبذول گردد. زيرا هرگونه افزايش در زمينه بهبود سازي بهتر در اين راستا توجيه پذير مي باشد.

شكل۴-۱۱ هوازداي نوع اسپري كه گرماي اوليه را تامين و هوازدائي ثانويه را انجام مي دهد.

اثر تخريبي اكسيژن محلول براي پيش گرم كننده ها، نظير گرم كننده هاي آب تغذيه مصون از آن نمي باشند.

با افزايش درجه حرارت پيش گرم كننده ها، اكسيژن محلول در آب تغذيه به ديگ بخار ضمن اينكه در افزايش فعل و انفعالات خوردگي موثر مي باشد، موجب صدمه به فيلم محافظ مغناطيسي خواهد گرديد.

تشكيل رسوب در چنين حالتي به ايجاد پيل هاي غلظتي از اكسيژن منجر مي گردد.

لذا در صورت استفاده از پيش گرم كننده، هوازدائي مكانيكالي و شيميايي از هر نظر ضروري مي باشد.

آزمايشات مربوط به تعيين ميزان اكسيژن محلول در آب هوازدائي شده در صورت حذف ماده شيميايي زايل كننده اكسيژن از هر نظر ضروري است.

هوا معمولا مي تواند از آب بندهاي معيوب تحت درجه حرارت و فشار معين به درون تلمبه هاي آب تغذيه نفوذ كند.

هر چند ماده زايل كننده اكسيژن محلول به مخزن آب هوازدا تزريق مي گردد،

ولي با توجه به زمان لازم جهت اثر بخشيدن آن خطر نفوذ هوا به آب تغذيه در زماني كه پيش گرم كننده در سرويس است وجود خواهد داشت.

از اين رو استفاده از ماده شيميائي زايل كننده اكسيژن از هر جهت توجيه پذير مي باشد.

جهت اطمينان بيشتر در اغلب واحدها از آب ورودي به پيش گرم كننده ها آزمايش سولفيت سديم در حد ۱ تا ۲ قسمت در ميليون و هيدرازين در حد ۰۱/۰ تا ۰۵/۰ قسمت در ميليون انجام مي گيرد.

سيستم تخليه Blow down Systems

تعريف تخليه يا زيرآب در ديگ بخار خارج نمودن مقدار كمي از آب ديگ بخار تغليظ شده به منظور نگهداري حداكثر ميزان نمك هاي محلول و ذرات معلق جامد در ديگ بخار مي باشد.

در تكنولوژي ديگ هاي بخار دور تغليظ مربوط به تعداد دفعات غلظتي است كه در مورد آب تغذيه به ديگ بخار و يا آب ديگ بخار انجام مي گيرد.

بنابراين دوره غلظت تعداد دفعاتي است كه جامدات در حجم معيني از آب تغليظ مي گردند.

به عنوان مثال چنانچه مقدار مواد جامد محلول در آبي برابر ۱۰۰ قسمت در ميليون بوده و نصف حجم آب تبخير گردد مقدار مواد جامد محلول به دو برابر معادل ۲۰۰ قسمت در ميليون افزايش خواهد يافت.

حال اگر مجددا نيمي از حجم آب بخار گردد مقدار مواد جامد محلول به ۴۰۰ قسمت در ميليون افزايش مي يابد.

افزايش غلظت با كاهش وزن آب همراه بوده در حالي كه وزن مواد جامد محلول ثابت مي ماند.

دوره غلظت با تعداد دفعات تخليه تنظيم گرديده و جهت كاهش دوره غلظت ضروري است تعداد دفعات تخليه يا زير آب افزايش يابد. رابطه حاكم بر ميزان تخليه برابر است با:

وزن آب تخليه شده بر حسب كيلوگرم = دفعات تغليظ آب جبراني / وزن آب جبراني بر حسب كيلوگرم

وزن آب تخليه شده بر حسب كيلوگرم = دفعات تغليظ آب تغذيه / وزن آب تغذيه بر حسب كيلوگرم

دفعات تغليظ ديگ بخار معمولا محدود به مقادير مواد جامد معلق، تمامي مواد جامد محلول، قليائيت كل يا سيليس مي باشد.

حداكثر غلظت مجاز املاح فوق الذكر در كتاب هاي مرجع بر اساس استانداردهاي داده شده در مورد مشخصات ديگ بخار ذكر گرديده است.

لازم به يادآوري است كه تجربه مي تواند در تعيين غلظت مجاور موثر باشد.

درجات تغليظ آب ديگ بخار مي تواند از طريق تعيين غلظت كلرايد در آب جبراني (يا آب تغذيه به ديگ بخار) و يا آب ديگ بخار انجام گيرد.

تخليه به دو صورت انجام مي گيرد كه شامل تخليه پيوسته كه كمي پايين تر از سطح آب موجود در استيم درام بوده و تخليه ناپيوسته يا تناوبي معمولا دستي و از ماددرام عملي مي گردد.

هدف از تخليه پيوسته كنترل و نگهداري مواد جامد محلول در آب ديگ بخار مي باشد،

در حالي كه تخليه ناپيوسته خارج نمودن مواد معلق در كف ماددرام است

كه معمولا بر اساس طراحي گردش آب، لجن ها و مواد معلق در كف ماددرام جمع و با استفاده از روش فوق خارج مي گردند.

بدون شك تخليه پيوسته اقتصادي ترين روش جهت كنترل تمامي مواد جامد محلول يا نمونه خاصي از آن مي باشد.

تخليه معمولا از طريق لوله سوراخ شده اي كه حدود ۶ اينچ پائين تر از سطح معمولي آْب در استيم درام است صورت مي گيرد.

مقدار عبور جريان با تعبيه اورفيس قابل تنظيم، يك سوپاپ سوزني و يا يك شير V شكل شكاف دار كه تماما به طريقي از بيرون كنترل مي گردد تنظيم مي شود.

از مزاياي تخليه پيوسته ضمن كنترل و تنظيم يكنواخت املاح محلول جامد در ديگ بخار مانع تغييرات زياد و بحراني در تعادل مواد شيميايي آب ديگ بخار خواهد گرديد.

شير مربوط به تخليه پيوسته را تدريجا تنظيم مي نمايند تا بتوانند كنترل دقيقي را روي غلظت آب ديگ بخار اعمال نمايند.

چنانچه شير بصورت دستي عمل نمايد، مي بايستي نسبت به تنظيم مجدد آن بعد از هر تخليه و آزمايش از آب ديگ بخار اقدام گردد.

(آزمايشات لازم از نمونه آب ديگ بخار بعد از سرد شدن بايد صورت گيرد.) در چنين وضعيتي لازم است شير روزي يك بار بطور كامل باز گردد.