سیستم حرارت مرکزی آبگرم چیست؟

حرارت مرکزی

حرارت مرکزی

سیستم حرارت مرکزی آبگرم چیست؟

سيستم گرمايش با ديگ آب گرم (ديگ فولادي) بيشترين کاربرد را در تاسيسات گرمايشي ساختمان ها برخوردار مي باشد و در طول استفاده انجام شده در طي قرن گذشته از پيشرفت هاي بسيار خوبي در جهت ارتقاي کارآيي سيستم و افزايش راندمان آن صورت گرفته است.

اين سيستم براي اينکه عمل انتقال حرارت از موتورخانه و سوخت احتراقي به محيط مورد نظر انجام شود ما نيازمند نصب تجهيزات و تاسيسات مخصوص مي باشيم که در ذيل بطور خلاصه تشريح مي گردند:

حرارت مرکزي

۱-بويلر و ديگ آبگرم

۲-منبع انبساط بويلر

۳-پمپ سيرکوله آبگرم

۴-رادياتور و يا يونيت فن کوئل

۵-کلکتور و شيرآلات تاسيسات موتورخانه

۶-تابلو فرمان بويلر

۷-منبع دوجداره يا منبع کوئل دار

۸-سختي گير (در برخي موارد)

۹-تجهيزات کنترلي بويلر

۱۰-تاسيسات لوله کشي رفت و برگشت آبگرم

ديگ حرارت مركزي آب گرم

همانگونه كه ذكر شد اين ديگ ها عمدتا شامل پره هايي هستند كه آب درون آنها جريان دارد و توسط مشعل ها به آب گرما داده مي شود. مشعل ها معمولاً با سوخت هاي مايع كار مي كنند. در مناطقي كه دسترسي به گاز آسان باشد از مشعل هاي گازي استفاده مي شود. عمده ترين سوخت مايع، گازوئيل مي باشد و نفت سياه (مازوت) نيز گاهي استفاده مي شود. در مشعل هاي مازوت سوز به علت غلظت زياد مازوت عمل احتراق به خوبي انجام نمي پذيرد و به همين دليل از پيش گرم كن براي غلظت و گرم كردن سوخت استفاده مي شود. اساساً گازوئيل بايد قبل از ورود به مشعل به دماي ۱۲-۱۰ درجه سانتي گراد برسد. سوخت مازوت بايد تا دماي ۹۰-۸۰ درجه سانتي گراد گرم شود لذا نياز به پيش گرم كن دارد. نحوه كار در مشعل هاي سوخت مايع به اين صورت است كه ابتدا سوخت از منبع به مشعل هدايت شده، سرعت و فشار آن زياد مي گردد. اين سوخت تحت فشار از نازل كه در جلوي مشعل واقع شده به صورت پودر خارج مي شود. در اثر اختلاط اين سوخت با هوايي كه توسط تهويه (وانتيلاتور) مشعل به قسمت جلوي آن رانده شده عمل احتراق صورت مي گيرد و توسط شعله پخش كن با جهت و حركت مناسب، داخل ديگ را گرم مي كند.

جرقه اوليه توسط دو الكترود كه جلوي نازل نصب شده اند توليد مي گردد. فاصله بين دو ميله جرقه زن در حدود ۵ ميليمتر مي باشد. مشعل ها عموماً داراي يك دستگاه كنترل اتوماتيك (رله) مي باشند كه زمان جرقه و جريان سوخت و كلاً سيكل كار مشعل را تنظيم مي كند.

در انتهاي مشعل پره هايي وجود دارند كه هوا و سوخت را دوران داده و به صورت مخروط در مي آورند. در صورت استفاده از سوخت گازوئيل شعله اي خوب است كه انتهاي آن زرد رنگ بوده و در انتها به صورت مخروط باشد. ولي در صورتي كه از گاز استفاده شود شعله بايد آبي رنگ باشد.

در مشعل هاي گازي عمل احتراق به وسيله گاز صورت مي گيرد، به علت خطرات بيشتري كه گاز نسبت به گازوئيل دارد كنترل آن از حساسيت زيادي برخوردار است. معمولاً داراي يك ترموكوپل براي كنترل شعله مي باشد و در صورتي كه شعله از ميان برود فرمان قطع جريان گاز را مي دهد.

مخازن نگهداري آب گرم

معمولاً در كارگاه ها سيستم گرمايش آب علاوه براي گرم كننده آب شامل يك مخزن ذخيره مي باشد. وجود مخازن ذخيره آب گرم براي كاهش اندازه سيستم هاي گرم كننده كه براي توليد طولاني مدت به كار مي روند بسيار مفيد است. در كارگاه هاي كوچكتر از مخازن ذخيره ۴۰۰۰ تا ۶۰۰۰ ليتري استفاده مي كنند و در كارگاه هاي بزرگ مخازني با ظرفيت تا ۱۰۰۰۰۰ ليتر هم به كار رفته است. مخزن و لوله ها بايد عايق بندي شوند. مخازن بزرگ گاه تا يك متر زير زمين دفن مي شوند كه اين كار عايق بندي خوبي ايجاد مي كند. در مخازن كوچك دماي آب اختلاط توسط ترموستات دستگاه تنظيم مي شود. دماي آب در تانك هاي بزرگ را مي توان نزديك به دماي ماكزيمم و حداكثر استفاده نگه داشت و دماي آب اختلاط با يك شير مخلوط مجهز به ترموستات كه آب گرم و سرد را براي رسيدن به دماي لازم مخلوط مي كند كنترل كرد. حرارت دادن آب مخزن همانگونه كه گفته شد با چرخش آب از ميان گرم كننده ها و يا توسط بخار انجام مي شود. مخازن ذخيره آب گرم مي توانند تحت فشار نباشند، اين گونه مخازن در بالاي پيمانه كن قرار مي گيرند و توسط آبگرم كن پر مي شوند. اندازه مخزن ذخيره از روي ميزان نياز و ظرفيت گرم كننده تعيين مي شود.